Tekstversie

Zoeken naar:

Algemeen:

Startpagina

Mittwoch, 23. Januar 2019 - 17:57 Uhr
Tijd voor collectieve schaamte?

De commotie betreffende Nashvilleverklaring zien als profetische vervulling – zoals eenmede ondertekenaar medeondertekenaar beweert – acht ik de kroon op de poging ‘je gelijk te willen halen’. Dit lijkt mij wel het toppunt van zelfrechtvaardiging: als veroorzaker van de commotie achter Bijbelse profetieën wegkruipen en zo je gelijk willen bewijzen. Alsof dit niet voorzien kon worden.
Onverschillig, of je nu e voor- of tegenstander van deze verklaring bent, één ding is zeker en kan niet ontkent worden: honderden mensen zijn door publicatie van deze verklaring beschadigd geworden. Maar dat niet alleen: de naam van God is daardoor gelasterd. Romeinen 2:24 is daar kraakhelder over!
Maar ik heb op één uitzondering na (van een van de initiatiefnemers) maar één excuus gehoord. Maar die ene vraag om vergeving werd prompt overstemt met een veelheid van vóór en tegenargumenten. In mijn naïviteit heb ik aangenomen dat christenen die daarvoor aansprakelijk zijn, de eerste beginselen van het Koninkrijk van God wel onder de knie zouden hebben en dat ene voorbeeld zouden navolgen. Het tegendeel is waar, in plaats van enig begrip te tonen voor de pijn van de beschadigden bezorgen de gebezigde argumenten, zowel van voor als tegenstanders, hen alleen maar meer pijn en wordt er brandstof aangedragen voor nog meer lastering van God. Kan het nog onbeschaamder?

Donnerstag, 29. November 2018 - 13:46 Uhr
Geen doop en avondmaal zonder het gebed om de Heilige Geest

Het weglaten van formulieren (bij doop en avondmaal) maakt het nodig dat we opnieuw nadenken over doop en avondmaal. Schrijft Hans Burger in het ND van 27 November j.l. om vervolgens aan te geven wat er gebeurt in die gebeden: God de Vader bidden om de dopeling te adopteren als zijn kind en God de Heilige Geest om de dopeling één te maken met Jezus Chritus, zodat deze zal delen in wie Hij is; in zijn sterven en opstanding. Bij het avondmaal bidt de gemeente God om er door de Heilige Geest voor te zorgen dat we echt in Jezus Christus geloven.
Het spijt me oprecht dat ik moet constateren dat het kennelijk ook voor hemzelf geen luxe is om opnieuw na te denken over wat de Schrift zelf te zeggen heeft over doop en avondmaal. Is er in heel de Bijbel wel ergens een hint te ontdekken die er op wijst dat er een oorzakelijk verband bestaat tussen de doop enerzijds en anderzijds het gebed om God de Vader te bidden om de dopeling te adopteren en te laten delen in Christus’ dood en opstanding? Ik vind er geen!
Wanneer ik iets van Gods Woord begrepen heb, zie ik noch bij de doop, noch bij het avondmaal enige aanleiding voor het uitspreken van een smeekbede, veeleer voor een dankgebed, omdat dat wat Hans Burger in zijn gebed verwoord op onovertroffen en onbeschrijflijke heerlijkheid al is gerealiseerd. Doop en avondmaal zijn daarvan juist de zichtbare en tastbare tekenen! Het enige niet misplaatste gebed is m.i.: dat ik meer mag verstaan van die onuitsprekelijke gave die God ons in Christus geschonken heeft. Doop en avondmaal zijn geen uitnodiging om tot God te komen met smeekbeden, Het zijn juist de bewijzen van de aan ons geschonken overvloedige genade. Daar horen geen smeekbeden bij. Wel jubelzangen van bevrijding ( zie o.a. Efeze 1:3 evv en 1 Petrus 1:3evv.)
Ik heb het idee dat bepaalde praktijken en tradities ons verstaan van Gods Woord soms meer belemmeren dan verhelderen. Laten we Hans Burgers advies er opnieuw over na te denken niet naast ons neerleggen. Gewoon DOEN!emoti('

Donnerstag, 5. April 2018 - 18:09 Uhr
van somberheid naar blijdschap

VAN ONTMOEDIGEND NAAR HARTVERWARMEND
Lukas 24 vanaf vers 13
Kleopas en zijn metgezel moeten er wel als een paar zombies hebben uitgezien toen ze, onderweg van Jeruzalem naar Emmaüs, ingehaald werden door een vreemde wandelaar die zich voordeed alsof het laatste actuele nieuws hem niet had bereikt. Maar nadat hij net zo geheimzinnig verdween als hij was gekomen, keken zij elkaar verwonderd aan en tegen elkaar zeiden: Was het niet hartverwarmend zoals Hij tot ons sprak en de schriften voor ons opende? Hun somber zombi uiterlijk was verdwenen en daarvoor in de plaats blonken er nu lichtjes van blijdschap in hun ogen die de warmte en vrede van hun zielen uistraalden als gevolg van de gesprekken die zij al wandelend met elkaar voerden.
Geen wonder ook, dat ze in de schemering bij huis gekomen - en toen Hij deed alsof Hij verder wilde reizen - zij er bij Hem sterk op aangedrongen hebben bij hen te blijven. Nee het is niet zijn stijl zichzelf op te dringen. Hij wil graag het intense verlangen van je hart horen: ‘Blijf bij mij, want … vul..zelf..maar..in!’ En wat doet Hij wanneer je Hem zo uitnodigt? Hij komt niet binnen om daarna weer weg te gaan. Welnee! Hij komt naar binnen om bij hen te blijven (zegt Lukas 24:29). M.a.w. Hij komt binnen om nooit weer weg te gaan. Je raakt Hem nooit meer kwijt! En mocht je toch eens het idee krijgen dat Hij er niet is, weet dan dat Hijzelf heeft gezegd: zoek en je zult vinden!
Je zou nu tegen kunnen werpen dat vers 32 zegt, dat toen ze Hem herkenden Hij meteen onzichtbaar voor hen werd. Inderdaad Hij werd voor hen onzichtbaar, maar niet verdwenen! Ook wanneer je Hem niet voelt of ervaart mag je in ieder geval weten dat Hij eens voor altijd bij jou is binnengekomen en zijn verblijf in jouw hart heeft.
Maar dat niet alleen. Toen Christus het brood brak met beide broeders, pas toen gingen hun ogen open en toen zij later vanaf Handelingen twee o.a. volhardend het brood braken werden zij er dagelijks aan herinnerd dat Hij bij hen binnen was gekomen om bij hen te blijven!

Wat dat betreft, kunnen wij protestanten, die zo nu en dan het avondmaal vieren nog iets van de katholieken leren die vanaf het begin door de eeuwen een tot vandaag de dag nog dagelijks de eucharistie vieren!

Intussen zal de zon wel ondergegaan zijn in Emmaüs, maar dat was voor Kleopas en zijn vriend allerminst een reden om op datzelfde ogenblik niet onmiddellijk op hun schreden terug te snellen naar Jeruzalem om hun ervaringen met de elven en die bij hen waren te delen

Samstag, 24. Februar 2018 - 12:54 Uhr
DE TWIJFEL VOORBIJ

DE TWIJFEL VOORBIJ


In het ND van 22 februari 2018 staat een artikel over de twijfel van christen jongeren. Die twijfel heeft zozeer geen betrekking op het bestaan van God en Jezus, maar op henzelf. 80% van hen loopt met die twijfels rond!
Zij twijfelen of ze wel genoeg aan het geloof doen (1) ruim 80%
Ben ik wel een goed christen? (2) ruim 80%
Werkt de Heilige Geest in mij ? (3) krap 70%
Ga ik naar de hemel? (4) ruim 60%
Is God aanwezig in mijn leven (5) ruim 60%

Twijfel is van alle tijden zowel bij jong als bij oud. Ook bij de Evangelische gemeenten?
Vast en zeker!

Op dezelfde dag kreeg ik een verslagje van Emke de Jager, één van mijn opvolgers van de Bijbelstand die gisteren op de huishoudbeurs in Amsterdam een bejaard echtpaar sprak dat zijn leven lang al naar de kerk gaat, maar ondanks hun gelovige inborst en biddend smeken, hevig twijfelt of ze wel behouden zijn!

Ik heb legio van zulke christenen ontmoet, die mij toevertrouwden dat ze “gereformeerd waren en HOOPTEN dat ze ook naar de hemel zouden gaan, zonder enige zekerheid te hebben (met de wanhoop nabij)!” Zij geloofden in de Bijbel van kaft tot kaft, behalve dat het voor hen bestemd was en daarmee God en Christus dus voor leugenaars hielden.

Prachtige gelegenheid hun het eenvoudige evangelie door te geven. Daarvoor gebruikte ik steevast Johannes 5:24 waar Jezus zelf met een eedzwering alle twijfel voorgoed wil wegnemen:
Voorwaar, voorwaar Ik zeg u: wie mijn woord hoort en gelooft Hem die mij gezonden heeft, die heeft eeuwig leven en komt niet in het oordeel, maar is uit de dood overgegaan in het leven.

En als 2e het verhaal van mijn grootmoeder die 40 jaar lang leed aan open TBC en zodoende achter hun huisje in een tentje lag dat met de zon mee kon draaien. Haar levensmotto was: Mijn zorgen en moeiten vertel ik aande Heer maar mijn blijdschap deel ik met iedereen die het maar wil horen.

Op zekere dag komt haar buurvrouw vertellen dat ze de dominee had verteld over haar twijfels en die had haar de raad gegeven om maar veel te bidden. Dat zou heus helpen.
Grootmoeder vertelde haar toen dat ze daar veel vraagtekens bij zette en gaf haar het advies om niet te bidden, maar God te gaan danken dat Hij alles al gereed gemaakt had . Gewoon dankbaar aanvaarden wat God al voor haar had geregeld en daar ‘dankuwel’ tegen zeggen.

Een kwartier nadat ze was vertrokken, kwam ze grootmoeder met een van blijdschap stralend gezicht vertellen dat ze haar advies had opgevolgd en haar twijfel was verdwenen.

Daarom jonge en oudere twijfelaars adviseer ik jullie. Laat het bidden achterwege, maar ga eindelijk eens danken en aanvaardt zo het heil dat Christus voor jou aanbracht
Daarna kun je je blijdschap daarover delen. Eerst met je moeder en je vrienden en daarna pak je je mobieltje en stuur je een mailtje naar een oudste of een andere broeder om te kennen te geven dat je gedoopt wilt worden. Zo ging het ook in het boek Handelingen!

Samstag, 16. Dezember 2017 - 18:03 Uhr
Veilig en geborgen bij een lieve Vader? vergeet het maar

Welke hond gromt niet als ze zijn Baas te na komen??

Veilig en geborgen bij een lieve Vader? Vergeet het maar
 
schrijft Dick Schenkelhoek boven zijn artikel ( klik hier boven om het te lezen) over de werken van emeritus theoloog Bram van de Beek in het nd van 15-12. Dit breekt mijn mond open! Het artikel prikkelt mij om meer van Bram van de Beek te lezen omdat uit zijn aanpak duidelijk blijkt dat hij Jezus Christus en die gekruisigd als uitgangspunt en fundament van zijn theologie plaatst overeenkomstig de Schrift zelf. Dat spreekt mij bijzonder aan! Met hem vindt ik het eveneens zorgelijk dat ook in evangelische kringen van God zomaar een lieve Vader wordt gemaakt die altijd nabij is en altijd voor je zorgt (en ik voeg daar aan toe) wat je ook uitspookt! Ik kan nog veel van broer Bram en Dick leren! Maar uiteraard heb ikzelf ook wel iets van hun en mijn Vader geleerd wat ik graag delen wil. Vandaar!

Van de Beek schreef vlgs Schenkelhoek: ik citeer: “de Vader was de baas (evenals de Keizer). Hij zegende en strafte. Een goede vader is ook betrouwbaar en genadig, hij vergeeft royaal, maar altijd binnen de context van zijn gezag. Wie God mijn Vader noemt, onderwerpt zich aan Hem en treedt in het voetspoor van (Jezus).”
Onvermeld blijft hier echter, dat het hier wel gaat over een aardse vader en een aardse keizer met als enige autoriteit menselijk ‘gezag’ . Niet aan bod komt het verschil met het gezag van God onze Vader en een aardse vader. Dat maakt verschil.
Het gezag van een aardse vader gaat terug op zijn menselijke natuur, waar niet zoveel goeds van te zeggen is. Maar dat van God gaat terug op zijn Wezen. God IS licht (1Joh.1:5) en God IS liefde (1Joh 4:8,16). Dit zijn Gods wezenskenmerken uitgangspunt voor zijn handelen. Dit is het hart van God. En alle attributen die hij hanteert in zijn Godsbestuur over het mensdom, (zowel van gelovigen als ongelovigen) zoals zijn genade, barmhartigheid, zachtmoedigheid, straf en oordeel, zijn en blijven onverminderd doortrokken van zijn licht en liefde. Of hij zijn kinderen nu zegent of kastijdt – als het nodig is keihard – hij doet dat vanuit zijn wezen van licht en liefde. Als licht kan hij het duistere in mijn leven niet voorbij zien en als liefdevolle Vader, die gerechtigheid liefheeft, niet ongestraft laten. Wat dat betreft geeft hij zijn kinderen geen voorkeursbehandeling t.o.v. de ongelovigen. Wat zij zaaien moeten zij maaien in hun aardse bestaan. Maar in dit alles betoont hij zich wel degelijk als een lieve Vader bij wie Bram, Dick en Simon volkomen veilig zijn en absoluut niet ‘vergeet het maar!
Dit wil ik graag even rechtzetten. Nog niet overtuigd? Luister naar Johannes!

Bedenk toch hoe groot de liefde is die de Vader ons gegeven heeft. Wij worden kinderen van God genoemd, en wij zijn het ook (1Johannes 3:1)
Johannes blijft zich constant verbazen over het feit dat hij werkelijk een kind van God is. Net als toen hij zijn evangelie schreef, is hij jaren nadien nog stomverbaasd over het feit dat hij nota bene door God geliefd wordt. Dat is toch verbazingwekkend! moet hij gedacht hebben, en noemt zichzelf “(3x) ‘de discipel die door Jezus geliefd werd.’ In deze brief roept hij ons op te bedenken hoe groot de liefde van de Vader wel moet zijn, die ons ‘kinderen van God’ noemt! En voegt er dan meteen in fortissimo de juichkreet aan toe: en dat zijn wij ook! Het gaat Johannes niet alleen om de liefde van de Zoon maar ook om de liefde van de Vader!
Beeld je eens in! Abram en Izak (Genesis 22) bestijgen ‘samen’ (3x zo gingen die beiden tezamen) de berg Moria! Evenzo liepen de Zoon en de Vader vanaf de kribbe en de via Dolorosa naar Golgotha. Voor Bram, Dick en mij! Onvoorstelbare liefde van zowel de Vader als de Zoon.
Lieve Vader? Nou en of!

ltere Beitrge

Anmelden